در اين جملات ، خاصيت عجيب و تأثير شگرف ياد حق در دل‌ها بيان شده است ، تا جايى كه دل ، قابل الهام‌گيرى و مكالمه با خدا مىگردد . در ادامهء همين خطبه حالات و مقامات و كرامت‌هايى كه براى اهل معنى در پرتو عبادت رخ مىدهد ، توضيح داده شده است ؛ از جمله مىفرمايد : فرشتگان آنان را در ميان گرفته‌اند ، آرامش بر دل‌هايشان فرود آمده است ، درهاى ملكوت بر روى آنان گشوده شده است ، جايگاه الطاف بىپايان الهى براى آن‌ها آماده گشته است ، خداوند متعال مقام و درجهء آنان را كه به وسيلهء بندگى به دست آورده‌اند ديده و عملشان را پسنديده و مقامشان را ستوده است . آن‌گاه كه خداوند را مىخوانند بوى مغفرت و گذشت الهى را استشمام و كنار رفتن پرده‌هاى تاريك گناه را احساس مىكنند . آرى ، ياد حق اقتضا دارد ، تجليات و فيوضات ربّانى را در آيينهء قلب منعكس كند و حالى ديگر به انسان ببخشد و تغيير كلى و تحولى جامع در تمام زواياى وجود انسان به وجود بياورد . ياد حق با دل كارى مىكند كه دل از تمام گناهان به سختى متنفر شود و از اطاعت و عبادت حق لذتى فوق العاده ببرد . از ديدگاه مولاى عاشقان ، اميرمؤمنان ، محور عارفان ، قطب آگاهان ، على عليه السلام ، دنياى عبادت دنياى ديگرى است ، دنياى عبادت آكنده از لذت است ، لذتى كه با لذت دنياى مادى قابل مقايسه نيست . دنياى عبادت پر از جوشش و جنبش و سير و سفر است ، اما سير و سفرى كه به مصر و عراق و شام و يا هر شهر ديگر زمينى منتهى نمىشود ، به شهرى منتهى مىگردد كه او را نام نيست ؛ دنياى عبادت شب و روز ندارد ؛ زيرا همه روشنايى است ، تيرگى و اندوه و كدورت ندارد ، يكسره صفا و خلوص است ، از نظر